woensdag 7 april 2010 22:02
HOOFDDORP – Het is een reis geworden om nooit meer te vergeten. Dat zeggen Ineke, Jenny, Monika en Ilse nu ze terug zijn uit Kenia. Zij waren daar een week lang om foto’s te maken in het kader van de Stichting Wees de Foto en om een geldbedrag van bijna 900 euro te overhandigen. Dit geldbedrag is bestemd voor de aanschaf van schoolmaterialen voor de St Michael Holy Unity Acadamy, een school in de sloppenwijken. De kinderen van deze school werden uitvoerig op de foto gezet.
Hun verhaal is uitvoerig, maar laat wel heel goed zien wat het viertal meegemaakt heeft en onder welke (miserabele) omstandigheden. De foto’s bevestigen dit.
Het viertal laat op voorhand nog weten dat zij eind april starten met het maken van de fotoboekjes. Alle foto’s zijn nu uitgezocht en worden geprint. Met de hulp van vrijwilligers worden de boekjes gemaakt. De Hema in Hoofddorp heeft overigens ook nog meegesponsord en korting gegeven op de fotoboekjes.
“De heenreis ging gelukkig erg voorspoedig en na bijna 8 uur vliegen kwamen we op onze plek van bestemming: Nairobi. Na een tijd wachten voor ons visum, konden we met onze spullen naar de chauffeur die al stond te wachten. Die bracht ons gelijk naar onze verblijfplaats: Rosa Mystica. Een spiritueel centrum wat beheerd wordt door nonnen. Zag er allemaal netjes uit en we hadden een eigen wc en douche waar we heel blij mee waren.
We begonnen zondag met een safari in een heel mooi park. Heel veel beesten hebben we gezien en het was lekker om even relaxt te beginnen.
Op maandagochtend stond om 8 uur de auto al voor om ons naar de St. Michael holy Unity Acadamy te brengen. We vonden het allemaal toch wel spannend, want we hadden geen idee wat ons te wachten stond. De eerste aanblik van Kibera (de sloppenwijk waar deze school in ligt) was al heftig. Wat een boel huisjes met golfplaatdaken! De school lag aan de rand van deze wijk.
De weg naar de school was ook erg armoedig. We gingen eerst over een bruggetje die over het riool heen ging, daarna door een smal gangentje langs de toiletten, waar de geur je al van verre tegemoet kwam. Zo kwamen we aan bij het binnenplaatsje van de school. Deze school heeft 2 verdiepingen. De beneden verdieping is van steen, maar heeft bijna geen ramen. Het bovenste gedeelte is van golfplaten, waar soms een paar kieren in zitten om nog wat licht naar binnen te laten. Toen we aankwamen bij de school stond William, de hoofd van de school ons al op te wachten om ons welkom te heten.
We hebben hem eerst onze cadeautjes overhandigd die we vanuit Nederland hadden meegenomen (stroopwafels, stropdas met tulpjes, bloembollen, zaadjes, drop en posters). Hij was heel bescheiden, maar hij was er heel blij mee. Toen hebben we onze camera uitrusting erbij gepakt en konden we aan de slag.
We hebben de hele week gefotografeerd volgens een vooraf opgestelde planning. We begonnen dan met kennis maken in de klas, waar we al enthousiast werden toegezongen door de kinderen. Voor elke klas hadden we 2 posters meegenomen die we van bedrijven hadden gekregen. De kinderen waren er super blij mee. En het was ook zeker geen overbodige luxe, want er hing bijna niets aan de muur in de meeste lokalen.
Het was wel even slikken toen we de klassen in liepen. De klassen op de begane grond zijn echt een soort grotten, met bijna geen daglicht. De muren zijn van steen en het is heel vochtig in de klaslokalen. Verder zitten er zoveel kinderen in het lokaal, dat we soms moeite hadden om voorin de klas te komen. Maar alle kinderen waren zo ontzettend enthousiast dat wij er waren en dat deed ons wel heel goed.
Als we ons voorgesteld hadden en de posters hadden gegeven, gingen we eerst met alle kinderen naar buiten. Daar hebben we op het binnenplaatje een klassefoto gemaakt. Dat viel soms ook nog niet mee, want sommige klassen hadden meer dan 60 kinderen. Uiteindelijk hadden we iedereen goed staan, hopelijk kunnen we ook alle kopjes op de foto zien. Als de groepsfoto gemaakt was, begonnen we met de eerste 4 kinderen van de lijst van die klas. De namen van deze kinderen hadden we op een papier geprint en we fotografeerden hen eerst terwijl ze hun naam omhoog hielden.
Zo wisten we zeker wie wie was, want voor ons leken ze toch allemaal wel veel op elkaar. En daarna kon de fotosessie beginnen. Er was een berg vlak naast de school, die ideaal was om op te fotograferen. Je moest alleen wel uitkijken dat je niet ergens in de poep stapten, want sommige bewoners van de slobbenwijk deden hier hun behoeftes. Niet altijd even fris.
Het blijft toch super mooi om te zien wat de aandacht met de kinderen doet. Heel veel waren toch wel heel stil en verlegen, maar als je dan toch een glimlach op hun gezichtje kan toveren, doet dat toch wel wat met je. Nadat we genoeg foto’s van elk kind hadden gemaakt, mochten ze hun familieleden gaan halen en vriendjes. Uit de verhalen hoorde we dat veel van de weeskinderen ondergebracht waren bij ooms en tantes en sommige van de neefjes/nichtjes zaten op de zelfde school. Deze foto’s krijgen ook een plekje in het fotoboekje dat we voor hen gaan maken.
Gedurende de dag heb ik ook meerdere keren tegen de kinderen gezegd dat ze zo mooi waren en dat ze zo mooi lachten. Dat deed ze heel goed, en dat was mooi om te zien. Sommige zeiden zelfs dat nog nooit iemand dat tegen ze gezegd had. Het lijkt dus iets heel simpels wat je tegen ze zegt, maar het doet ze heel erg goed!
We waren wel erg geschokt door de kleren die de kinderen aan hadden. Aan elk uniform was wel iets mis. In de meeste zaten heel veel gaten en de truien waren in de meeste gevallen ook niet meer gaaf. Maar toch blijven deze kinderen dag in dag uit blij en vrolijk!
We hebben de week wel met pieken en dalen beleefd. Het ene moment kregen we een heel goed gevoel over alles wat we deden, omdat je die kinderen echt kon laten lachen. De reactie die we kregen als we de foto’s op het schermpje lieten laten zien, waren meestal ook hardverwarmend. Maar aan de andere kant hoor je ook verhalen van die kinderen die je aangrijpen. Zo kwam er een jongen naar me toe en die liet zijn schoenen aan me zien.
Voor zover je het nog schoenen kan noemen. Er zaten geen veters meer in en de zool hing ook overal los, hij vroeg of ik misschien een schoen voor hem had. Op dat soort momenten weet je niet zo goed wat je moet doen. Het probleem is niet dat ik geen schoenen voor die jongen kan kopen, maar het probleem is vooral dat hij niet de enige is die iets heeft en je kan gewoon niet iedereen helpen. Maar dat is wel heel moeilijk om dat aan zo’n jongen uit te leggen en hem dan beteuterd te zien weg lopen.
Zo was er ook een meisje die later filmster wilde worden. Wij hadden onze filmcamera ook meegenomen, dus hadden afgesproken met haar en haar klasgenootjes om ze in de pauze te gaan filmen. Zij zouden dan gaan zingen en dansen voor ons. Na hun lunch kwamen ze allemaal naar buiten, naar de berg bij de school. Daar hebben ze allemaal liedjes voor ons gezongen en gedanst. Het was wel prachtig, want ze zongen allemaal vol passie en er kwamen steeds meer (kleinere) kinderen bij. Op een gegeven moment stonden daar wel 50 kinderen te zingen.
Daar krijg je dan wel weer even kippenvel van, want ze zingen echt vanuit hun ziel. Er stond alleen 1 meisje van de groep aan de kant. Ineke vroeg haar waarom ze niet mee deed, maar ze zei dat ze niet gegeten had. Ze had ook geen geld om eten te kopen en wilde daarom niet mee doen, omdat ze anders bang was om flauw te vallen. Dat is dan wel weer heel moeilijk om te horen. Eten is bij ons zo gewoon, maar daar niet.
De meeste kinderen krijgen trouwens eten op school. De jongste krijgen een soort prutje van mais, wat de meeste met hun handen op eten. Het ziet er niet echt lekker uit en het lijkt me vreselijk als je dat elke dag weer moet eten, maar voor hen is het wel eten. En het is fijn dat ze dat daar krijgen. De oudste kinderen moeten zelf voor eten zorgen en gaan in de pauze met een paar schillingen bij een winkeltje een zak met soort warme bonen kopen. Ook dat ziet er niet echt lekker uit, maar wij zijn dan natuurlijk ook veel te verwend.
Buiten de schoollokalen is er ook 1 lokaal waar ongeveer 10 oudere jongens wonen. Zij hebben geen onderdak en mogen daar slapen. Een van de leraren die les geeft op de school, woont daar ook. Hij heeft vroeger zelf ook op de school gezeten en mag daar dus nu ook nog wonen, maar hij krijgt verder niets betaald voor het lesgeven. Ongelofelijk dat je in zo’n situatie toch nog gratis gaat werken.
De kamer waar ze in sliepen was eigenlijk ook een donker hok met stapelbedden waar ze met meerderen in sliepen. Maar toch wel heel fijn dat ze daar een onderdak kunnen krijgen. Maar ook voor de meiden is er een plekje. Wiliam heeft namelijk 9 meiden bij hem in huis. Ze wonen daar ook allemaal in 1 kamer, maar van hen zelf begrepen we dat ze dat heel gezellig vonden. Toch wel heel bijzonder als je bedenkt dat William zelf ook al 7 kinderen heeft. Heel mooi om te zien wat hij allemaal voor die kinderen doet.
Gedurende de week merk je ook dat je steeds meer een band begint te krijgen met die kinderen. Vooral de meiden van Form 1 kwamen ons elke dag opzoeken en dan kwamen ze even een knuffel geven en allemaal vragen stellen over Nederland. Zo was er ook een jongen en die kwam vragen hoe duur een ticket was naar Nederland. Dat was natuurlijk veel te duur voor hem. Maar hij was zanger en wilde graag komen zingen in Nederland. We hebben hem toen voorgesteld dat hij wel mocht zingen op de filmcamera en dat we het dan in Nederland zouden laten horen. En wat zong die jongen vol passie! We gaan het zeker in Nederland laten horen.
Alles wat we meemaakten was eigenlijk heel erg mooi, maar heeft ook een diepe indruk op ons gemaakt. Vooral het positieve en enthousiaste van de kinderen heeft ons erg geraakt. Zo hebben we bijvoorbeeld in een pauze in een klas gezeten. Als de kinderen namelijk klaar waren met eten, gingen ze vaak weer in hun eigen klas iets voor hen zelf doen. Wij zijn daar bij ze gaan zitten en ze begonnen spontaan te zingen.
Wel grappig dat je sommige melodieen herkent. Zo hadden ze ook een engels liedje op vader Jacob over Jesus en dan al die gezichtjes die stralen als ze zingen “Baby Jesus, I love you, you’re my savior, everyday”. Heel mooi dat ze daar zoveel hoop uit halen. En voor ons was het een reden om soms toch een traantje weg te pinken. We hebben vervolgens ook nog met ze van 1 tot 10 geteld in het Nederlands en Swahili.
De hele week hebben we eigenlijk het kantoor van William in bezit gehad met al onze spullen, maar hij vond het allemaal goed. Hij keek zelfs elke dag een beetje teleurgesteld als we zeiden dat we weer weg gingen. Door de strakke planning die we hadden en aftekenlijsten, konden we wel lekker opschieten en William bracht ons steeds naar de goede klas. We gingen dus als een speer. Waardoor we gedurende week al wat in konden lopen.
Maar ook al gingen we meestal elke dag rond 1 uur terug naar Rosa Mystica, we waren dan zeker nog niet klaar. Dan moesten alle foto’s overgezet worden op de laptop die we mee hadden. Dat duurde meestal al een tijdje. Daarna moesten de foto’s gekopieerd worden in de map van het betreffende kind. Gelukkig hadden we dus al wel de goede namen bij elk kind en hadden we de vriendjes en familie gelijk achter de andere foto’s genomen.
Als we dat niet gedaan hadden, was het nog veel meer werk geweest. Helaas hadden we de tweede dag een beetje pech, want door nog steeds onbekende reden, waren alle foto’s van een kaartje gewist. We hebben heel veel moeite moeten doen om deze nog wel terug te krijgen. Dit is uiteindelijk wel gelukt, maar dat heeft ons wel een paar uur achter de computer gekost (en met de internetsnelheid in Kenia, schiet dat ook niet echt op).
Op maandag waren Evelien en Ivan, van Mambapoint, ook de hele dag bij ons. Ik werd geinterviewd en gevolgd tijdens het fotograferen de hele dag. Als het filmpje af is, zal het geplaatste worden op mambapoint.tv. Het was heel leuk om mee te maken. Ik hoop dat door dit filmpje er ook meer aandacht voor Wees de Foto zal komen, zodat hopelijk nog meer mensen weeskinderen overal in de wereld blij gaan maken met foto’s.
Omdat Mambapoint het hele proces van de boekjes wilde filmen, hadden we besloten om met 1 klas (8 weeskinderen) op vrijdag al hun fotoboekjes te maken. De foto’s hadden we dus gelijk al op maandag gemaakt en op woensdag laten afdrukken, zodat we vrijdag de boekjes konden maken. We hadden van tevoren al de foto’s in de boekjes geplakt. Het waren ongeveer 8 foto’s van het kind zelf en 2 van hun vriendjes/familie en verder nog de klassefoto, een foto van de school, van William en van ons 4en.
Verder hadden we heel veel stickers, papier, scharen, stempels en lijm meegenomen vanuit Nederland. Op vrijdag kon het feest dus gaan beginnen. En wat waren de kinderen blij met hun boekje, ze waren helemaal aan het stralen. Voordat ze begonnen met versieren, hebben ze het boekje een paar keer doorgebladerd. Daarna gingen ze helemaal los op de stickers. Het was niet gelijk duidelijk dat ze die bij de foto’s moesten plakken en niet 20 op de lege pagina’s achter in het boekje. Maar ze hebben er een leuk feestje van gemaakt.
Ondanks dat we heel veel stickers mee hadden, is bijna alles verdwenen in hun boekjes. Ze waren ook heel creatief. Alfred had bijvoorbeeld een sticker van een voetbalschoen en voetbal geplakt bij de foto waarop hij een voetbalbeweging maakte. Verder hebben ze er ook verhaaltjes ingeschreven. Mambapoint was ook aanwezig om alles te filmen. Evelien (de presentatrice) vroeg aan Clever (het meisje wat ik had gefotografeerd) wat ze de mooiste foto vond. Ze was heel resoluut en bladerde driftig in haar boekje.
Ik was erg benieuwd welke foto ze het leukste vond. Daardat ze zo verlegen en stil was, is dat soms toch moeilijk in te schatten. Ik was dan ook stomverbaasd dat ze de foto waar Jenny, Ineke, Monika en ik aan wees als haar mooiste foto. En toen Evelien vroeg wie ze het leukste vond en Clever mij aan wees, kreeg ik het toch te moeilijk. Dan besef je weer even wat voor impact dat beetje aandacht voor zo’n kind heeft en dat is precies waar je het voor doet.
Alfred vertelde ons dat hij de aandacht die Ineke hem gaf en de vragen die ze stelden tijdens het fotograferen eigenlijk nog leuker vond dan zijn boekje. Maar op de vraag of wij zijn boekje dan weer mee naar huis mochten nemen, zie hij toch wel heel resoluut “nee”!
Na de knutselsessie van ongeveer 1,5 uur, was het tijd om afscheid te gaan nemen van de kinderen. Dat blijf ik toch altijd een moeilijk moment vinden. Wij gaan weer terug naar ons rijke Nederland en het voelt echt of je die kinderen daar achter laat. Maar we hebben allemaal het gevoel dat we ons doel bereikt hebben en met dit goede gevoel zullen we zeker nog regelmatig aan deze bijzondere kinderen terug denken.
We gaan nu in Nederland de voorbereidingen treffen om meer dan 100 boekjes te gaan maken voor de andere kinderen. Daarna zullen we deze naar ze terug sturen, zodat deze kinderen ook terug kunnen kijken op een mooi herinnering.
Voordat we echt vertrokken, hebben we William nog wel verteld dat we ook geld ingezameld hadden en dat we bijna 900 euro hebben opgehaald. We hopen heel erg dat we hier nog 1000 euro van kunnen maken. We zullen dit vervolgens overmaken naar Wings of Support die er voor gaat zorgen dat er spullen voor deze school gekocht gaan worden.
We hebben gezien dat de eerste spullen al gekocht waren, zo stonden er in de kast al wat spullen voor het scheikunde examen (zoals pipetjes en branders). Het is goed om te zien dat dit goed terecht komt, zodat de oudere kinderen op deze school ook echt examen kunnen doen en zo hopelijk een mooie toekomst krijgen!
We zullen deze week nooit vergeten!
Jenny, Ineke, Ilse en Monika”
Ineke, Jenny, Monika en Ilse terug uit Kenia voor Wees de Foto
More Information
Tags:
spiritueel,
ineke,
monika,
rosa mystica
This question is for current or previous employees of Wachovia bank. I was invited to take the assessment test and it said it was successful and a recruiter would review my information and possibly call to set up an interview. How long did you have to wait to get that call? Hope you can help me, thanks.
Why do many historians think that the Crusades were not justified? Why might they think this way? Is it always fair to criticize an even that occurred hundreds of years ago? Explain.
Image Credit: Michael Putland/Getty ImagesMalcolm McLaren was best known for managing, and to a large extent molding, punk icons 
El canal lanza un documental sin precedentes; un recorrido especial de la mano de las figuras ms importantes de la msica.
After being hounded by the press since starring with 
